วันนี้นัดกับเจ้าของ share house ที่ติดต่อไว้
แค่ก้าวออกจากบ้าน ก็อยากกลับเข้าบ้านซะเดี๋ยวนั้น
ก็พี่เล่น 36 องศา เดินไป กินหมูปิ้ง ไปได้เลยในเวลาเดียวกัน
กว่าจะถึงบ้านเช่า ก็ปาเข้าไปบ่ายโมง พอดีนัด
ก๊อกๆ เจ้าของบ้านเป็นคนจีน คุยไปคุยมา เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่ UQ ซะงั้น
ฮื่ม `อ๊อบเอาแล้วไงล่ะวุ้ยๆ พอพาเดินไปดูห้อง ก็ไม่เล็กไม่ใหญ่
แต่ที่สำคัญคือไม่มีโต๊ะ ไม่มีเตียง ไม่มีเนต ไม่มีโทรศัพท์
I ที่เดือดร้อนที่สุดก็คือ ไม่มีแอร์ แง้ ๆ ๆ รันทด จริงๆ
สงสัยจะดีอย่างเดียวคือ ย้ายเข้าอยู่ได้เลย + ห้องน้ำ ส่วนตั๊ว ส่วนตัว อิอิ
ก็คุยๆ กับเค้าสักพัก ก็ต้องรีบย้ายไปหาน้องมารค์ ในเมืองแทน
เดินไปก็คิดไป จะอยู่ดีมั๊ยหว่า อย่างน้อย เค้าก็น่าจะช่วยเรื่องเรียน เราได้บ้างยิ่ง โง่ๆ อยู่
ถึงเมือง มาร์ค บอกอยู่ china town I เราก็เลยเดินไป รอไป
สุดท้ายก็เจอมารค์ สักที ชายหนุ่มมาพร้อมเสื้อสีน้ำเข้ม แล้วเราก็ตั้งหน้า ตั้งตาเดินเข้าเมือง
แวะไปที่ visitor information ก่อนอื่น เพราะว่า อยากรู้ว่าไปเที่ยวที่ไหนได้บ้าง
ก็ถามๆ อยู่สักพัก ก็มีน้องสาว อีกคนเดินเข้ามาหามารค์
สวัสดีค่ะ ชื่อ เชียร์ ค่ะๆ อิอิอิ น่ารักดี นึกถึง I นุ่น โดยบัดดล
แล้วทั้งมารค์ และทั้งเชียร์ ก็พา เดินทะลุไป ทะลุมา แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่
Easy way ร้านชาไข่มุก ที่นี่เค้าฮิต น่ะจ๊ะ ขอบอก แถวยาวเชียว
สุดท้าย I เราก็กินชานม ธรรมดา อร่อย สดชื่น คลายร้อน น น น
น้องๆ ทั้งสองก็ ทักทายเพื่อนฝูงกันไป ยกมือไหว้ ไวๆ
น้องค๊าบ พี่ยังไม่อยากแก่ ไม่ต้องไหว้ เดวพี่ไหว้เอง ฮ่า ๆ ๆ ๆ
แล้วก็พาไปดูร้านเกมส์ ที่นี่ไม่มี time zone แต่ขอโทษ นู๋ออย นู๋กรั๊ฟ
ขอบอกเกมส์ตีกลอง ที่นี่ไป เวอร์ชั่น 4 แล้วน่ะ
แต่ความสามารถในการตีคงไม่ค่อยดี เพราะ ยอดเหรียญไปสองที
ก็ game over ยังเล่นไม่ทันจบ 4 เพลงเลยครับพี่น้อง
ทนความห่วย ในฝีมือ ไม่ไหว ก็เลยต้องรีบชิ่งออกมากก่อน
เจ้าเชียร์ บอกว่า ที่นี่มีแต่ เซียน งั้นข้าน้อยขออำลาำ
ตั้งต้นออกเดินทาง ก็แวะเข้าไป target เพราะอยากได้ร้องเท้าเตะ
เลือกได้มาคู่หนึ่ง แต่แกะยังไงก็เกะ ไม่ออกเลย เดินไปหาพนักงาน
เค้าบอกว่า อันเนี๊ยะมันขาย สองคู่ เจ้าค่ะ หน้าแตก เพล้ง
นี่ถือเกิดเกะออกเนี๊ยะ ขาดทุน เพราะสองคู่ แค่ $4 อิอิ
เชียร์ มารค์ เริ่มบอกทางเยอะขึ้น I พี่อ๊อบก็ ยิ่ง งง มากขึ้น
เพราะ memory ไม่ค่อยดี นั่นก็ คือ จำ ไม่ได้ โหะๆ ๆ
แต่จะพยายามจำให้ได้ ไม่งั้นเดวคุณแม่ท่านมา จะโดนไม่ใช่น้อย ๆ
แล้วก็พากันไปถ่าย sticker !
แหมๆ มันก็ต้องมีกันบ้าง เป็นที่รำลึก แต่คิวก็ยาวใช้ได้อีกล่ะ
แต่ไม่เป็นไรต้องรอเจ้าเชียร์อยู่แล้ว ขอบอกคับ ที่นี่คนบ้า sticker
มิใช่คนเอเชีย แต่อย่างใด หากเห็นแต่คนหัวทอง โว้กเว้กอยุ่ในตู้
แต่ staff ร้านนั้นก็โหด เสียนี่กระไร ก็พี่ ท่านเล่น ตะคอกกลับ
เล่นเอาตกใจ ท่าทางดูดีมั่ก แต่ท่าจะอารมณ์เสีย หรือไม่ก็เป้นบ้า เพราะอากาศร้อน
แถมแอร์ในร้าน ไม่เย็น ก็ไม่รู้ อิอิอิ
3 2 1 ! ถ่ายกันไปหลายแชะ มาก แต่ให้เลือกแค่ 4 รูป ก็ งง ๆ
พอออกมาให้แต่งรูปไป 8 รูปสุดท้าย print ออกมาแค่ 4 act
เ้จ้าเชียร์ ถึงกับเซ็ง ก็น่ะ I เราแต่งกันแทบตาย คิดมุก ไม่ออก
ชื่อ ก็แล้ว วันที่ ก็แล้ว เมือง ก็แล้ว ปีก็แล้ว ตัวย่อ ก็แล้ว
แต่งจนเจ้าเชียร์ตาลาย ไปเลย ๆ
แบ่ง 3 หาร 3 ว่าแต่จะไปไหนต่อ
ป่ะ ไป China Town กัน ดีเลยน้อง พี่ละ่ อยากกิน Goreng
แต่ I เราก็ลืมไปว่า มันขายยกกล่อง พระเจ้าแล้ว จะแบกกลับบ้านไหวมั๊ยหว่า
สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อมา เพราะไม่รู้จะกลับกี่โมง ก็เลย เดวจำไว้ก่อน
แล้วค่อยว่ากัน ฮ่าๆ เรื่องของเรื่องก็คือ ขี้เกียจ ถือ นั่นเอง ๆ
แวะไปร้านไทย โอ้โห้ มีครบถ้วนสมบูรณ์ทุกอย่าง คิดแล้วก็อยากกินอาหารไทย
งานนี้ ทั้งเีชียร์ ทั้งมารค์ จองอาหารฝีืมือแม่ ไว้แล้ว แบบเจ้าตัวก็ไม่รู้ ฮ่า ๆ ๆ
ก็ซื้อปลากรอบกระป๋องติดกลับมือมา
เชียร์กับมาร์ค พาไปดูโต๊ะ pool ก็น่ะ เมืองไหน เมืองไหน
ก็คงเหมือนกัน ไม่บ้าน ก็เรียน ไม่เรียน ก็เมือง
ถ้าเมืองก็ shopping ไม่ shopping ก็เล่นเกมส์
แล้วจะผิดอะไรเหล่า ถ้าเล่น pool แต่ก่อนจะเข้าไปถึงโต๊ะ pool
ได้กลิ่นอาหารหอมฉุย ๆ ที่เชียร์กับมารค์มากินตอนกลางวัน
เชียร์บอกว่า ให้ข้าวกับเนื้อเยอะ ดีๆ แห่มๆ
เหมาะมากคับน้อง สำหรับคนบ่มีตังค์ อย่างเพ่
แล้วพวกเราก็เดินเลยโต๊ะ pool ไปหยุดอยู่ที่ตู้เกมส์
งานนี้ มีนัด ดวล ศึกระหว่าง เชียร์ สาวน้อย ที่สู้สุดใจ
กับมารค์ เพื่อนซี้ ที่อาจจะเป็นศึกใหญ่ได้
สรุปแล้วไม่มีใครยอมใคร เพราะผลัดกันแพ้ ชนะ
แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่อะไร ไม่มีตังค์แลกเหรียญ ก็เลยเลิกเล่น น น
พอหยุดเดิน ก็หิวทันที
แล้วตกลงปลงใจไปกินเกาหลีลอยฟ้า ว้าว แค่คิดก็หรูล่ะ
พากันออกเดินไปขึ้นรถเมล์ 350 ที่นี่ต้องขึ้นรถเมล์มา ไม่ก็รถไฟ ก็ได้ สะดวกดี
ไม่ต้องเดินให้ร้อย ให้เหมื่อย ๆ
แล้วพากันลงที่ city กลับไป กลับมา ดีน่ะ ที่แดดเิริ่มเย็นลงบ้าง
ระหว่างทางขึ้นไปร้านเกาหลี ก็เกือบจะหยุดถ่้ายรูปกันล่ะ
แต่อดใจไว้ถ่้ายหลังกินข้าวเสร็จ (ในที่นี่หมายถึง ถ่ายรูป)
เออ เหะ ตรงนี้ มันคือทางเชื่อม นิหว่า ไม่รู้เลยน่ะเนี๊ยะ ว่าเป็นร้านอาหาร
นึกว่าเป้นทางเดินระหว่างตึก อืม ดีๆ สั่งเลย หิวล่ะ
เชียร์ สั่งข้าวกับหมูคลุก มาร์คกับ I เราสั่ง เนื้อกับหมู กะทะร้อน
พอสาวเกาหลี มาเสริฟ ก็แอบ งง กันเล็กน้อย เพราะว่า
มันเหมือนกัน แต่ก็มิเป็นไร แชร์ กันได้ๆ อร่อยด้วย
กิมจิ อร่อยดี ไม่ชุน เกินไป แง่มๆ แบบนี้ ต้องบอกต่อ ฮ่าๆ
พอกินอิ่ม ก็เริ่มขี้เกียจเดินต่อ แต่ มิได้ หรอก
สุดท้ายก็พากันไปถ่ายรูป หน้าร้านเกาหลี นั่นล่ะ
ทั้งเชียร์ ทั้ง I เราเอง ก็น่ะ บ้า อยู่แล้ว ถ่ายได้เลยน้อง
ไม่เคยอายด้วย พี่อ่ะ ก๊ากๆ พอเริ่มมีคนมอง + มีคนเข้าร้านเยอะขึ้น
ก็หนีไปถ่ายที่หน้าลานโบว์ลิ่ง แต่ไม่ได้ลิ่ง หรอกน่ะ
เพราะกลัวล้างท่อ อาย ได้อีก ๆ
หลังจากนั้น มหกรรม ถ่ายรูป ก็ยังดำเนิน ต่อไป
สุดท้ายหยุดนั่งพัก กันที่ม้ายาว คุยกันเรื่อยๆ + ช่วยเจ้ามารค์
คิด idea รายงานที่จะสอบ น้องค่ะ เพิ่งคุณพี่เนี๊ยะ
จะดีเรอะ เหอะๆ พี่เองยังเอาตัวไม่รอด เล้ย อิอิ
ก็ช่วยๆ กันไป สักพักเจ้าเชียร์ ขอกลับบ้าน ก็มันดึกแล้วนิ
ป่ะๆ แต่ก่อนกลับ I เราก็บอกว่า แล้วอย่าลืมน่ะจ๊ะ
ทริปไปเที่ยว Gold Coast อยากไปโดดน้ำที่ Dream World เป่า
พี่ยังมีที่เหลืออีก 3 ที่ ถ้าอยากไป อย่ารอ ช้า
รีบไปหาซื้อชุดว่ายน้ำ ในเร็ววันนี้ แล้วเสาร์นี้ เจอกัน อิอิอิ
เจ้าเชียร์กลับไปได้สักพัก ก็กลับกันบ้าง แต่ก็มิวาย
นั่งรถไฟไปทำการบ้านไป พอถึง Bray Park station
เจ้ามารค์ก็ลงไปต่อ Taxi แต่วันนี้เห้นนับถอยหลังใหญ่
ก็วันเกิดนิ ไม่ได้หรอก จะ 17 แล้ว อยากจะ 18 ไวๆ
น้องค่ะ พี่อ่ะ ไม่อยากวันเกิดแล้ว เพราะมันแก่ ขึ้นทุกปี
มีปีไหนมั๊ยที่มีวันเกิดแล้ว เด็กลง 1 ปี ฮ่าๆ
แต่ยังไง ก็ขอให้มารค์ มีความสุขมากๆ น่ะจ๊ะ
ขอให้ได้ AAA ทู๊กวิชา รวยๆ เงินดอลล่าห์ สู้โว้ยๆ
พอลงจากรถไฟ ก็ งง ครับ เพราะนึกว่าจะมี taxi มารอก
แต่เปล่า ไม่มีแม้แต่คันเดียว ก็เลยต้องบอกให้เจ้าหน้าที่
เรียกรถ taxi ให้เจ้ามารค์บอกไว้ ไม่งั้นโทรเรียกเองเสียตังค์เอง ฮ่าๆ
เจ้าหน้าที่ก็เรียกให้ เราก็ไปยืนรอ
5 นาที ผ่านไป 10 นาที ผ่านไป 20 นาทีผ่านไป รถไฟ ขบวนจาก
city มาที่ petrie มาถึง มีคนลงมารอ taxi อีก อยากจะบอกว่า
นี่รอ มา 20 นาทีล่ะ ยังไม่มาสักคัน แล้วนี่พวกนี้ เพิ่งถึง เพิ่งโทรเรียก
คงจะมีหรอก และแล้ว รถ taxi cat ก็ขับมาจอดตรงหน้า i อ๊อบ
แต่มิสามารถขึ้นไปได้ เพราะมีอิหน้าเกาหลี สองคน เดินดุ่มๆ เข้ามา
แล้วบอก booking ก๊ากๆ เซ็ง เซ็ง สุดท้ายมองไป มองมา
เฮ้อ เอาหว่ะ ดีกว่าไม่ได้กลับบ้าน ขืนรอต่อไป
เลยเรียก host มารับแทน เหะๆ ก็น่ะ มันดึกแล้ว จะ สี่ทุ่มครึ่ง รอรถ taxi
เกือบครึ่ง ชม มันยังไม่มา แต่ host มารับเราก็พวกรอ taxi อีก
แอบดีใจ รีบโดดขึ้น รถกลับบ้าน ทันที อิอิ
Ps.ขอบคุณเจ้ามารค์ เจ้าเชียร์ ถึงพี่จะจำทางไม่ค่อยได้
แต่คิดว่าไม่น่าจะหลงอีกต่อไป ถึงจะจำร้านอร่อยที่บอกไม่ค่อยได้
แต่คิดว่าอย่างน้องพี่ก็รู้ล่ะ ว่าหาของกินได้ที่ไหน ฮ่าๆ
Thank you น่ะจ๊า
